Merhaba dostlar meclisi!
Geçen sene tam 10 ülkeyi gezme fırsatı bulduğum o eşsiz Erasmus dönemimin özlemini hâlâ buram buram yaşadığımı söyleyerek sözlerime başlamak isterim. Bu özlemi, anılarımı yâd ederek gidermek için başlattığım "Erasmus Günlüklerim" serisinde, gördüğüm ülkelerin yaşam tarzlarını ve ilginç taraflarını sizlere aktarmaya devam ediyorum.
Biliyorsunuz, geçen hafta Polonya turumuzu bitirmiştik. Şimdi rotamızı Polonya’dan sonraki ilk durağım olan Avusturya’ya, yani sanatın ve huzurun başkenti Viyana’ya çeviriyoruz. Hazırsanız başlayalım!
Viyana benim için o kadar başka bir şehir ki; İzmir'de yaşamıyor olsaydım, dünyada yaşamayı en çok isteyeceğim yer kesinlikle burası olurdu. O huzuru, o sakinliği kelimelerle anlatmam çok zor. Koca bir ülkenin başkentindesiniz ama en ünlü parklarda bile inanılmaz bir huzur ve dinginlik var, adım attığınız her yerden görkemli binalar ve saraylar fışkırıyor. Şehire ilk vardığımızda o kadar büyülenmiştim ki sokaklarda yürürken önüme bakmak yerine, ağzım açık bir şekilde binaları izlemekten kendimi alamadım.
İlk durağımız tabik Stephansdom Katedrali'ydi. Gözlerimi ayıramadığım bu yapıda daha önce de duyduğum çok ilginç bir detayla karşılaştık. Gerçekten de üzerinde Viyana Kuşatması'ndan kalma Osmanlı top gülleleri öylece duruyordu! Şehrin göbeğinde tarihin bu kadar canlı kalması beni gerçekten şoke etti. Şehrin neresinden bakarsanız bakın, bu devasa katedral bir şekilde karşınıza çıkıyor. Avrupa'da gördüğüm ilk ve en büyük katedral olduğu için o heybeti beni inanılmaz büyülemişti.
Katedralin bulunduğu caddede uzun bir yürüyüş yaptıktan sonra, Avrupa'ya gelmeden önce adını çok duyduğum meşhur Five Guys'ı deneme fırsatım oldu. Şimdi bana, "Viyana'ya gidip hambureger mi yedin?" diyebilirsiniz ama inanın bana denemeden bilemezsiniz! Fıstık yağıyla kızarttıkları patatesleri... Sınırsız içecek hakkı sunan o makinelerde hayatımda ilk defa gördüğüm vişneli, çilekli, çikolatalı onlarca Coca-Cola çeşidi vardı. Milkshake'leri ise kesinlikle on üzerinden on! Yolunuz düşerse, kesinlikle buraya da bir şans verin derim.
Günün geri kalanında ise Opera Binası'nı ve İmparatorluk Sarayı'nı gezdik. Burggarten denen o harika bahçede biraz soluklandık. Orada oturduğum o yarım saati hiç unutamıyorum; etraftaki yaşamaktan gerçekten mutlu olan insanları izlemek bile benim için inanılmaz bir terapi oldu.
Sarayın içindeki Avusturya Milli Kütüphanesi'ni de gezdik ve hayatımda gördüğüm en büyük kütüphane olabilir. O tarihi doku bana çok başka hisler yaşattı. Çektiğim fotoğraflara baktıkça hala inanamıyorum; kesinlikle çıplak gözle görülmesi gereken bir yer.
Parlamento binasına doğru yürürken yüzümü gülümseten iki tatlı anı yaşadım, onları da hemen araya sıkıştırayım. Yine çok huzurlu bir bahçenin yanından yürürken yaya geçidinde ışık bekliyorduk. İnsanlar geçmeye vaşladığında gözüm ışığa ilişti ve yine benim için bi ilk yaşandı. Işık, dümdüz yürüyen klasik adam figürü yerine, el ele tutuşan iki insan ve ortalarında bir kalp ile yanıyordu. O kadar içimi ısıtan harika bir detaydı ki, yurt dışında yaşadığım en güzel anlardan biri olarak hafızama kazındı.
Yaya geçidinin sonunda Parlamento binasına ulaşmıştık. Etrafa yabancı gözlerle bakıp "Acaba bileti nereden alacağız?" diye kendi aramızda Türkçe konuşurken yanımıza yaşlı bir görevli amca geldi. Meğer Ankaralıymış, sesimizi duyunca hemen yanımıza koşmuş. Üstelik orada epey üst düzey bir görevliymiş. Bizi inanılmaz sıcak sohbetiyle karşılayan Metin Amca nereleri gezmemiz gerektiğini tek tek anlattı ve ekstra ödememiz gereken bir ücreti bizden almayarak o meşhur Türk dayanışmasını bize ta Viyana'da gösterdi. Ülkeden o kadar uzakta böyle birine denk gelmek o kadar iyi hissettirdi ki, güler yüzü hala aklımda.
Ne yazık ki 2 günlük Viyana gezimizde 2. güne geçmiştik. Son günün ilk durağı Viyana Üniversitesi'ydi. Ne yalan söyleyeyim, orayı görünce içim biraz burkuldu. Gerçek bir kampüs hayatının ve eğitimin ne demek olduğunu orada gördük.
Gelelim kapanışa ve şu meşhur lezzetlere... Herkesin dilinde olan o ünlü Sacher tatlısını denemek için kafesine gittik. Ama bana kalırsa, o bitmek bilmeyen sırayı beklemeye değmeyecek kadar abartılıydı. Ama yine de bunu söyleyebilmek için bile denememiz lazımdı ve gerekeni yaptık :))
Tabii Viyana'ya kadar gidip şinitzel yemeden de dönmedik. Yalnız burada bir itirafta bulunacağım, linç edilmeyeceksem ben İzmir'de daha güzelini yemiştim. Yine de yiğidi öldür hakkını yeme; yanında verdikleri o patates salatası bambaşka bir lezzetti, sırf onun hatırına benden geçer not aldı.
Buraya kadar okuduysanız hayatınızın bir bölümünde lütfen Viyana'yı ziyaret etmeyi unutmayın! Haftaya bambaşka bir ülkenin yepyeni kültürüyle maceralara yelken açacağız. Şimdilik benden bu kadar, kendinize çok iyi bakın! :))
