Aslında mükemmeliyetçi tutumum taa “Develer tellal iken, pireler berber iken” zamanlarına kadar dayanıyor. Daha çok küçükken, bırakın odamın dağınık olmasını, her parça kıyafetimi katlayıp renk sırasına göre ve kendi kategorisine göre düzenliyordum. Hatta odamdaki peluş oyuncaklar düzgün dursun diye onları tarayıp, oynamadan yerine koyduğumu bile hatırlıyorum. Annemler o zamanlar düzenli bir çocukları olduğuna seviniyormuş. Ta ki o çocuk büyüyüp düzeni mükemmellik seviyesine çıkarıp biraz takıntı haline gelene kadar.
Hayatımda buna benzer verebileceğim o kadar çok örnek var ki… Ama zamanınızı almak istemem; kısa bir tanesini anlatayım. Anaokulundayken bir gösteri için ellerimize iki tane ponpon vermişlerdi. Amaç onları sallayıp dans etmekti. Fakat 5 yaşındaki Cemre’nin daha iyi bir fikri vardı. Ponponları sallayınca püsküller karışık görünüyordu. Ben de iki kez sallayıp sonra herkes dans ederken sahnenin üzerinde tek tek ponponların püsküllerini düzeltiyordum. O anda benim için önemli olan şey gösterinin mükemmel olması değil, ponpon püsküllerinin düzgün durmasıydı.
Şimdi geriye dönüp baktığımda, bu küçük alışkanlığın aslında iyi hissetmekle bir ilgisi varmış meğer. Çünkü o zamanlar kontrol etmeye çalıştığım şeyler hem beni mutlu ediyordu hem de sürekli kaygılanmama neden oluyordu. Bugün ise fark ettim ki, kontrol edebileceğim şeylerle ilgilenmek ve edemediğim şeyler için endişelenmemek, kendimi daha dengede ve huzurlu hissetmemi sağlıyor.
Sizi bu hiç ilgilendirmeyen çocukluk anılarımla da sıktıysam şunu söyleyebilirim: Şu an 21 yaşındayım ve bırakın elimdeki ponponun püsküllerini düzeltmeyi, bazen kafamdaki düşüncelerin akışını bile düzeltemiyorum. O yüzden bazen de sadece ponponları sallamak gerekir. Ve işte bugün, ortalama 1 dakikanızı alarak, küçük bir ponpon metaforuyla da anladık ki iyi hissetmek bazen mükemmel olmak değil, anı yaşayıp kabullenmekten geçiyormuş. NOT: Blog kapağı o dönemlerdeki 5 yaşındaki Cemre'ye aittir. Teşekkürler. İyi günler.