Günümüzde boş zaman kavramı giderek anlam değiştiriyor. Dinlenmek için ayrılan bu zaman dilimi, artık çoğu kişi için sürekli içerik tüketilen bir alana dönüşmüş durumda.

Bazen hiçbir şey yapmadığım bir günün sonunda garip bir huzursuzluk hissediyorum. Aslında o gün dinlenmiş olmam gerekirken, sanki hiçbir şey yapmamışım gibi geliyor. Örneğin bir film izlemediysem ya da bir diziden birkaç bölüm bitiremediysem, o gün boşa geçmiş gibi hissediyorum. Düşündüğümde bu durum oldukça garip; çünkü “boş zaman” dediğimiz şey aslında dinlenmek için var, fakat biz onu bile doldurmaya çalışıyoruz.

Gün içinde neredeyse hiçbir anımız gerçekten boş geçmiyor. Yürürken kulaklık takıyor, dış dünyayla bağımızı kesiyoruz. Yemek yerken mutlaka bir şeyler izliyor, uyumadan önce telefona bakıyoruz. Hatta bazen kitap okurken bile arka planda müzik açma ihtiyacı hissediyoruz. Yani aslında kendimizle baş başa kaldığımız anlar neredeyse yok; zihnimizi sürekli bir şeylerle meşgul ediyoruz.

Yapılan araştırmalar da bunun sadece bireysel bir durum olmadığını gösteriyor. Özellikle gençler arasında akıllı telefon kullanımı hayatın merkezine yerleşmiş durumda ve boş zamanın büyük bir kısmı sosyal medya, kısa videolar ve dijital içeriklerle geçiyor. Buna rağmen kitap okuma alışkanlığının tamamen kaybolmamış olması dikkat çekici; birçok insan kitapları hâlâ bir kaçış alanı olarak görüyor. Benzer şekilde, dizi ve filmler de günlük hayatın stresinden uzaklaşmak için tercih edilen araçlar arasında yer alıyor.

Ancak asıl soru şu: Biz gerçekten dinleniyor muyuz, yoksa sadece kaçıyor muyuz? Bu içerikler bazen iyi hissettirse de, sürekli bir şeyler izlemek ya da telefonda vakit geçirmek zamanla bir alışkanlığa dönüşüyor. Sessiz kaldığımız anlarda bile hemen bir şey açma ihtiyacı hissetmemiz, aslında kendi düşüncelerimizle baş başa kalmaktan kaçındığımızı gösteriyor olabilir. Çünkü düşünmek her zaman rahatlatıcı değildir ve bu yüzden zihnimizi sürekli oyalamak daha kolay gelir.

Bu noktada “boş zaman” kavramı da farklı bir anlam kazanıyor. Dinlenmek yerine sürekli tüketim yaptığımız bir alana dönüşüyor. Oysa belki de gerçek dinlenme, hiçbir şey yapmadığımız anlarda başlar: yürürken sadece yürümek, yemek yerken sadece yemek yemek ya da bazen sadece sessiz kalabilmek. Ancak buna pek alışık değiliz; çünkü artık boş kalmak bile rahatsız edici gelebiliyor.

Belki de sorun, boş zamanımızın olmaması değil; boş kalmaya tahammül edemememizdir.