Bu güzel ülkemizin eski şarkılarını konu alalım istedim bugün. Türkçe eşsiz bir dil kesinlikle tartışmaya kapalı olan bu konu hakkında diyeceğimiz bir şey yok. Peki o şarkılar? Ne anlatıyor bu şairler, yazarlar , besteciler. Her bir sözün altında binlerce derin anlam yatarken nasıl kıymetini bilemedik. Çocukluğumuzu hatırlayalım biraz. Mesela ben hatırlıyorum. Dayım çok sever benim eski Türk şarkılarını. Küçükken onun arabasına bindiğimde çok sıkılırdım. Kızardım hep, bunlar ne? Neden dinliyor ki? Diye. Şimdi anlıyorum kıymetini. Bu yaşlarımda ne de güzel geliyor. Altında yatan bin bir anlamı insan dertsizken anlamıyormuş. O yaşlarda ne anlayacaksın ki? Aşk, sevgi, gam, keder yoktu hiç biri. Hele şimdi öyle mi? Bir başlıyor müzeyyen senar. Alıp gidiyor aklını….
Bilemedik kıymetini?
Bakıyorum şimdilerdeki şarkılara da, tadı yok, tuzu yok, anlamı yok sanki. Bir sürü kelime birleşmiş. Cümleler nerde? Cümleler yok. Her şeyi kısaltıyoruz şimdilerde. Bazıları tembellikten diyor. Yaşlı amcalarımız teyzelerimiz z kuşağı çok tembel diyor başka da bir şey demiyor. Peki gerçekten öyle mi? Z kuşağı çok mu tembel ondan mı binbir kelimeden bir anlamlı cümle yapamıyoruz? Benim bambaşka bir teorim var. Bence biz o zamanki kadar derin duygular yaşamıyoruz. Her şey gelip geçiyor , basit üzüntüler, kısa aşklar. Bizim dönemin sorunu da bu oldu. Teknoloji geldi geleli her probleme çözüm oldu sanki. İnsanlar mutlu oldu teknolojiye sarıldı, üzüldü teknolojiye sarıldı…. Sonra anlamsız robot cümlelere takıldık kaldık. Geriye ne dil kaldı… Ne şarkılar… En çok da şarkılara üzülüyorum. Açıp dinlemek istediğin de artık sana bir duygu katmıyor da. Bir kaç yabancı yeni kelime bazen anlamsız bir kaç tonlama ekliyor o geniş hafızalarımıza….. Ehhh işte nerde o eski şarkılar….