Bir yıl önceki ben bana “ne yaşadın?” diye sordu.
Sanırım şimdiki ben de ona şunu söylerdi:
“Aslında çok şey değil… ama yeterince.”
Çünkü ben bir yılda bambaşka biri olmadım.
Hâlâ fazla düşünen, bazen fazla paylaşan, bazen gereğinden fazla anlam yükleyen aynı kişiyim.
Ama artık bazı şeyleri farklı yapıyorum.
Mesela hâlâ her şeyi kontrol edemiyorum…
ama artık edemediğimde kendime bu kadar yüklenmiyorum.
Hâlâ bazen insanların ne düşündüğünü düşünüyorum…
ama artık bu düşünce günümü belirlemiyor.
Hâlâ bazen fazla konuşuyorum…
ama artık kime ne anlattığımı biraz daha seçiyorum.(deniyorum)
Ve belki de en önemlisi:
Artık kendime karşı biraz daha yumuşağım.
Eskiden her şeyi çözmek zorundaymışım gibi hissediyordum.
Şimdi ise bazı şeylerin çözülmeden de devam edebileceğini kabul ediyorum.
Eskiden her şeyin bir anlamı olmalıydı.
Şimdi ise bazı şeylerin sadece yaşanıp geçebileceğini biliyorum.
Eskiden iç huzur ulaşılması gereken bir hedef gibiydi.
Şimdi ise daha çok korunması gereken bir alan gibi geliyor.
Hâlâ öğreniyorum.
Hâlâ bazen saçmalıyorum.
Hâlâ her şeyi doğru yapmıyorum.
Ama galiba ilk defa, bunların hepsiyle birlikte de iyi olabileceğimi biliyorum.
Ve belki de değişim dediğimiz şey tam olarak bu:
başka biri olmak değil…
aynadaki kişiyle daha iyi anlaşmaya başlamak