Oxford Sözlüğü’ne baktığımda, wellbeing kavramının “genel sağlık ve mutluluk” olarak tanımlandığını gördüm. Ayrıca duygusal, psikolojik ve fiziksel boyutları da kapsıyor. Kâğıt üstünde kulağa oldukça basit gelse de ben, hayatımda bu üç alanın en son ne zaman gerçekten dengede olduğunu hatırlamıyorum bile.
Uzun bir süre wellbeing kelimesini, yani değerli Türkçemizdeki “refah” kavramını, her şeyin dengede ve kontrol altında olmasıyla ilişkilendirdim. Yani kafamdaki senaryo şuydu: Eğer her şey planladığım gibi giderse, o zaman gerçekten huzurlu hissedebilirim. Ama son bir yılda fark ettiğim önemli bir şey var: İyi hissetmek için hayatın tamamen kusursuz olması gerekmiyormuş. Hoş, gerçi hayat da hiçbir zaman kusursuz olmuyormuş.
Geçmişte oldukça mükemmeliyetçi bir yapıya sahiptim. Her şeyin planladığım gibi ilerlemesini istiyordum ve bu olmadığında kendimi gereksiz bir stresin içinde buluyordum. Bir noktada bunun sürdürülebilir bir iç huzur getirmediğini fark ettim.
Tam bu süreçte “let it go”, yani “amaaaaan”, ile biraz daha tanışmaya başladım. Çünkü fark ettim ki çoğu zaman henüz gerçekleşmemiş, hatta gerçekleşip gerçekleşmeyeceği bile belli olmayan şeyler için önceden kaygılanıyoruz. Uzun süreli kaygı bozukluğu ise, inanın, bir yerden sonra gerçekten sıkıyor.
Bir noktada bunu kendi kafamda oldukça basit bir soruya indirgedim:
Bu problemin çözümü gerçekten benim kontrolümde mi?
Eğer cevap evetse, o zaman tebrikler, Cemre, harekete geçebilirsin. Ama eğer cevap hayırsa, değiştiremeyeceğim bir şey için kendimi sürekli endişelendirmenin pek bir anlamı yok. Yani… amaaaaan.
İlk bakışta bu düşünce biraz fazla basit görünebilir, hatta bir “Hayat Bilgisi 101” notu gibi. Ama insan gerçekten kabullenmeyi öğrenmeye başladığında fark ediyor ki hayatında iyi hissetmeye biraz daha yer açılıyor. Her şey mükemmel olduğu için değil, kontrol edemediğimiz şeylerle savaşmayı bırakmaya başladığımız için.