Merhaba Dostlar Meclisi! Geçen sene 10 farklı ülkeyi keşfetme şansı bulduğum o unutulmaz Erasmus dönemimin özlemini hala buram buram yaşayarak sözlerime başlamak istiyorum. Hatırlarsanız geçen hafta İspanya’nın kalbinde, Madrid’in o krallara layık havasını birlikte solumuştuk. Bugün ise rotamızı Avrupa’nın belki de en çok konuşulan, filmlere en çok konu olan o meşhur şehrine, Paris’e çeviriyoruz.
Paris’in kendine has, inkar edilemez bir atmosferi var. O ikonik sokakları, Seine Nehri kıyısındaki yürüyüş yolları ve binaların estetik mimarisi gerçekten insanın içine işliyor. Ancak ne yalan söyleyeyim; tüm bu güzelliklerine rağmen şehir bana bir tık "overrated" geldi. Filmlerdeki ve sosyal medyadaki o kusursuz, romantik rüya şehir imajıyla gerçekler arasında ciddi bir uçurum var. Beklentiyi çok arşa çıkarınca, insan ister istemez ufak bir hayal kırıklığı yaşıyor.
Özellikle şu meşhur metro meselesinden bahsetmem lazım... Hani hep derler ya "Paris metroları çok pis kokuyor, çok korkunç" diye; inanın söylendiği kadar, hatta fazlası var! O loş ışıklandırmalar ve istasyonlardaki o inanılmaz ağır koku insanı gerçekten daraltıyor. Akşam saatlerinde o tekinsiz alt geçitlere girmek biraz cesaret istiyor. Bir de o romantik sokak lambalarının altında yürürken tam iki kere devasa farelerle karşılaştım! Bu durum, benim gözümdeki o "rüya şehir" algısına oldukça büyük bir darbe vurdu.
Tabii ki şehrin büyüleyici kısımlarını da es geçemem. İlk durağımız, Paris denince akla gelen ilk yer olan Eyfel Kulesi’ydi. Gündüz bakınca devasa bir demir yığını gibi dursa da, karşısındaki o geniş çimenlik alana (Champ de Mars) oturup akşamın olmasını beklemek bambaşka bir keyif. Her saat başı 5 dakikalığına ışıklar pırıl pırıl yanıp sönmeye başladığında, tüm o fareleri ve metro kokusunu unutup şehrin büyüsüne kapılıyorsunuz.
Kültür turumuza Louvre Müzesi ile devam ettik. Önündeki o meşhur cam piramidiyle Louvre, gerçekten devasa bir yer. İçerideki tüm eserleri tek tek görmek isterseniz sanırım aylarınızı ayırmanız gerekir. O efsanevi Mona Lisa tablosunu görebilmek için inanılmaz bir turist kalabalığının arasından sıyrılmamız gerekti. Tablonun kendisi beklediğimden çok daha küçüktü ama o devasa müzenin atmosferini solumak harika bir deneyimdi. Oradan Şanzelize (Champs-Élysées) Caddesi’ne geçip, dünyanın en lüks markalarının arasından yürüyerek o görkemli Zafer Takı’nı (Arc de Triomphe) selamladık.
Paris’e gelmişken kendime bir hatıra bırakmadan dönemezdim. Uzun zamandır istediğim o Longchamp çantayı aldım. Üstelik sadece Paris’teki mağazalarında çantaların üzerine isim yazdırılabiliyormuş; peki bunu kim kaçırmadı dersiniz? Tabii ki ben! Artık üzerinde ismimin yazdığı, Paris hatırası bir çantam var.
Yemek konusuna gelirsek... Köşe başındaki minik fırınlardan yükselen o mis gibi tereyağı kokusuna karşı koymak imkansız. Bol bol sıcacık kruvasan yedik ve net bir şekilde söyleyebilirim ki hayatımda yediğim en iyi kruvasanlardı. Bir de o rengarenk, meşhur makaronlardan denedik; tatları gerçekten görüntüsü kadar güzel.
Kısacası Paris; o çok konuşulan pis kokulu metroları ve sokaktaki fareleriyle gerçekliği yüzünüze sertçe vururken, bir yandan da ışıltısıyla sizi yakalamayı başarıyor. Bence beklentiyi çok devasa tutmadan gidildiğinde, çok daha keyif alınacak bir yer.
Okuduğunuz için teşekkürler Dostlar Meclisi! Bugünlük benden bu kadar, bir sonraki blog yazımda başka bir ülkede buluşmak üzere! :)
